Impression of a journey to Burkina Faso

Roel ging afgelopen zomer op inleefreis naar Burkina Faso. Samen met 12 andere Belgische en 26 Burkinese jongeren beleefden ze een enorm avontuur waar hij met een warm gevoel aan terugdenkt... 

"Op 3 juli 2017 werd ik wakker met een evenwichtige mengeling van twijfels, angst en enthousiasme. Ik stond op het punt om te vertrekken op inleefreis naar Burkina Faso. Als ik er nu op terugkijk, realiseer ik me hoe overbodig die gevoelens van twijfel en angst waren; die reis waarop ik toen ging vertrekken, zou ik me enkele weken later herinneren als de tijd van mijn leven. 


" We waren benieuwd hoe het dagelijkse leven zich hier in Burkina Faso afspeelt. Eens we vertrokken met de fiets moesten we via kleine zanderige wegeltjes naar ons gastgezin. In Burkina liggen de huisjes allemaal verspreid dus iedereen neemt een andere weg. ... De markt hier in Burkina Faso is heel anders dan in België. Hier verkopen ze vooral producten die ze zelf hebben gekweekt. In Burkina is er ook veel afval op de grond aanwezig , een aangename geur is het niet."

(Hilke, 16 jaar, dagboekfragment)


Nu ik terug ben, kan ik alleszins zeggen dat het een fantastische belevenis was, waar ik van begin tot einde ten volste van heb genoten. Ik heb er dan ook nooit alleen voor gestaan; de hele reis lang werd ik omringd door een ongelooflijke groep leeftijdsgenoten, waaruit elk individu een enorme meerwaarde aan de ervaring gaf. Deze groep jongeren, en ikzelf dus ook, werd daarbovenop ook nog eens ondersteund door buitengewoon behulpzame en fijne begeleiders. Allemaal samen ontmoetten we in Burkina Faso onze gelijken en werden we ontvangen door de meest gastvrije en opgewekte mensen die ik ooit heb ontmoet. 


" Over het algemeen zijn de jongeren in goede gezondheid. Drinken meer dan voldoende water. Ik hou zelfs statistieken bij van aantal gedronken waterflessen per persoon. Jongeren beschermen zich tegen de hitte en 's avonds smeren ze zich in met Deet. ... Vandaag een moment ingelast om wonden te verzorgen. Gelukkig geen al te complexe verzorgingen. Niet alleen onze jongeren verzorgd maar even goed Burkinese jongeren. Noemen mij Mami Lynn "

(Lynn, medisch begeleider, dagboekfragment)


Mijn liefde voor de Burkinezen en hun land was dan ook liefde op het eerste zicht. De bijna zorgeloze sfeer en het plaatselijke levensritme bevielen me meteen. Ook de prachtige natuur, belicht door de gouden zonnestralen van de typische, Afrikaanse zon, betoverde mijn ogen al vlug. Dit beeld zweeft nog steeds rond in mijn gedachten en brengt regelmatig een subtiele glimlach op mijn gezicht. De inleefreis heeft mij ook een gevoel van vrijheid doen ervaren, waarvan ik niet eens wist dat het bestond. In de laadbak zitten van een rijdende pick-up, met de wind in de haren en het Burkinese landschap om je heen is onbeschrijfelijk geweldig. Ook het gevoel van rond te lopen op een Burkinese markt is ongeëvenaard. Het aanzicht van exotische kruiden, kleurrijke stoffen en de zoete geur van het hemels lekkere fruit zullen me voor altijd bijblijven. 


" Vandaag is het de vrije dag in het gastgezin. Eerst keek ik hier een beetje tegenop, ik weet niet heel goed waarom maar nu, nu het al de avond van diezelfde dag is, vond ik het écht heel leuk. Ik wist niet echt wat we gingen doen buiten het feit dat we naar Koudougou gingen om een nonkel van Banjima te bezoeken. De dag startte rond 7u20, kan ook dat het wat vroeger was maar het was allesinds later dan dat ik normaal wakker wordt. ... En man oh man hoe geweldig vriendelijk zijn die? Gewoon hen zien lachen geeft je al zo een hartverwarmend gevoel! Ik vind het jammer dat mijn camera plat was want het oude vrouwtje dat van alles verkocht was zo vriendelijk! Misschien kan ik morgen nog eens terug om toch een foto met haar te maken! Na de huisjes zijn we ook enkele personen op de akkers rondom de huisjes gedag gaan zeggen. ... 

(Cathy, 16 jaar, dagboekfragment)


Maar hoe hard ik daar ook van genoot, was het hoogtepunt voor mij het verblijven in gastgezinnen. Ik verbleef twee periodes in een gastgezin; eenmaal in een dorp en eenmaal in een stad. Beide keren werd ik met open armen ontvangen en voelde ik me helemaal op mijn gemak. Zeker het verblijf in het dorp vond ik ronduit geweldig; het lekker rustig wonen middenin de natuur, het opstaan met het gekraai van een haan of het gemekker van een groepje geiten,  het samen koken en tot middenin de nacht samen buiten zitten… Wat een ervaring! 

Een dag begon meestal met opstaan en ontbijten met het gastgezin. Daarna kwamen we samen met de hele groep op een afgesproken plek om samen een activiteit te gaan doen. ’s Middags aten we allemaal samen en bij valavond keerden we terug naar het gastgezin voor het avondeten en om er te overnachten. De activiteiten waren heel divers  en waren dingen zoals plaatselijke projecten bezoeken, de Burkinese cultuur verkennen, zelf aan een project deelnemen en leren uit elkaar. Zo bezochten we onder andere een project van APAD in het thema van agro-ecologie, een recyclage project dat tevens ook vrouwen aan het werk zet en een project dat ondervoeding bestrijdt. We verkenden de cultuur door bijvoorbeeld markten te bezoeken, misvieringen bij te wonen en een traditionele geneesheer te ontmoeten. Zelf namen we deel aan een herbebossingsproject en plantten we meermaals eigenhandig bomen. 

Ik heb zo enorm veel geleerd over de Burkinese cultuur en de wereld in het algemeen. Daarbovenop zijn ook mijn vaardigheden in het kleren wassen, bomen planten en koken flink wat gegroeid. Als ik eraan terugdenk hoeveel die mensen konden doen met zó weinig, voel ik niks dan bewondering. Hun levenskwaliteit is uiteraard niet te vergelijken met de onze, maar ik vind het prachtig hoe ze daarmee omgaan. Je hoeft niet lang te zoeken om mensen in Burkina Faso te vinden die hun situatie willen verbeteren en daar ook zelf hard voor willen werken. Ook hieruit heb ik zelf veel geleerd.


" ... verder zal ik ook niet snel vergeten hoe gemakkelijk je als enige Belg in een vreemd land steeds gaat denken dat elke andere blanke ook automatisch een Belg is en hier dan ook iets Nederlands naar begint te roepen. ... Zoals mensen soms zeggen, ik zou forever in this moment willen zijn, zo zou ik graag forever in deze drie weken willen zijn. "

(Cathy, 16 jaar, dagboekfragment)


Nu ik terug thuis ben krijg ik zelfs regelmatig een soort gevoel van heimwee. Ik mis het contact met de Burkinezen, het uitrusten in de schaduw van een boom, het sporadische schuilen voor onweer, het gezellig samen eten en op stap gaan, de indrukwekkende sterrenhemel, de betoverende zonsondergang…

Kortom, ik mis elk aspect van de inleefreis en hoop ooit terug te keren naar Burkina. Ik ben enorm dankbaar dat ik de kans heb kunnen en mogen grijpen om zo’n onvergetelijke belevenis zelf te mogen ervaren en raad iedereen aan om zo’n prachtige kans met beide handen te grijpen als je ze voorgeschoteld krijgt!"

(Roel, 16 jaar, Dwagulees)