Throwback ! Anekdote BF17

Na elke inleefreis zijn er altijd wel een aantal leuke anekdotes, vandaag vertel ik jullie de wondermooie anekdote van de verloren bagage die het groepsgevoel van Bf17 alleen maar versterkte.


Het is maandag 3 juli 2017 we bevinden ons, een beetje moe van de twee vermoeiende vluchten, op het vliegveld in Ouagadougou wachtend aan de bagageband op onze rugzakken. De eerste koffers en zakken rollen de band op zwart, roze, rood, donker groen, klein, groot, middelmatig, we zien alle soorten en maten voorbijkomen. Het “Ooh ze zullen er snel zijn.” veranderde in “Ja pfft ze zullen helemaal laatste komen zeker.” dit veranderde dan weer in “Ja zeg zijn ze niet mee ofwat?” en dit veranderde naar “Ja jongens.., de koffers zijn nog in Istanbul, ze komen met de volgende vlucht naar hier.” Er weerklonk een concert van gemopper en irritaties vermengd met vermoeidheid. En zo verlieten we de luchthaven zonder bagage en het gedacht dat deze er dan morgen wel zouden zijn. 5 dagen gingen voorbij zonder bagage. Deze vijf dagen waren gevuld met irritaties want ja.. je spullen moeten missen is alles behalve aangenaam. Maar daarnaast waren dit ook 5 dagen die ervoor gezorgd hebben dat ons groepsgevoel nog meer aangesterkt werd. Het was zo een beetje iedereen helpt iedereen waar kan. We hebben geen zeep? 1 iemand koopt een blok zeep en dan delen we gewoon (Bedankt Jp!!). Moest je “sharing is caring” opzoeken dan denk ik dat dit moment, deze dagen, bovenaan de zoekresultaten komen. Iemand had maar 1 kledingstuk mee, erg? Neen natuurlijk niet! De perfecte gelegenheid om langs de kant van de weg te gaan shoppen! En ja, shoppen is door een hoop vol kleding zoeken naar iets dat eruit ziet als je maat maar ook hierbij is nog een extra anekdote te vertellen.. Je bent met meer dan vijf man een grote hoop kleding aan het doorzoeken en dan net zien twee mensen dezelfde leuk broek.. Een concept is geboren: The traveling pants. De ene draagt ze een dag en de andere draagt ze een dag. Nu nog steeds wisselt deze broek geregeld van eigenaar. De boodschap aan het einde van deze grappige, zielige maar vooral toffe anekdote is: al bij al weegt het gemopper rond de bagage dus niet op tegen de invloed dat dit gehad heeft op onze groep.